मध्यरातको श्राप: त्यो सुनसान घर (भाग–२)
मध्यरातको श्राप: त्यो सुनसान घर (भाग–२)
ढोका खोल्ने गल्ती
“म भित्र आउन सक्छु?”
राहुलको आवाज सुनेपछि घरभित्रकी आमाको शरीर काँप्न थाल्यो। झ्यालबाहिर उभिएको राहुलको अनुहार उस्तै थियो, तर उसका आँखाहरू पूर्ण रूपमा कालो थिए।
“तिमी… राहुल होइनौ!” आमाले चिच्याउँदै भनिन्।
बाहिर उभिएको आकृति मुस्कुरायो।
“आमा, मलाई चिन्नुभएन?”
त्यसपछि उसले आफ्नो टाउको बिस्तारै झ्यालको सिसामा ठोक्न थाल्यो।
ठक… ठक… ठक…
हरेक चोटसँगै सिसामा चिरा पर्न थाल्यो।
आमाले सानी केटीलाई लिएर अर्को कोठामा लुक्न खोजिन्। तर अचानक घरको सबै बत्ती निभ्यो।
अँध्यारोमा एउटै आवाज सुनियो।
“ढोका खोल्नुस्… म चिसोले मर्दैछु।”
⸻
भोलिपल्ट बिहान गाउँलेहरू राहुलको घरमा भेला भए। रातको घटनापछि गाउँमा कसैले पनि राम्रोसँग निदाउन सकेको थिएन।
गाउँका सबैभन्दा वृद्ध व्यक्ति, धनबहादुर, पुरानो घरको अगाडि पुगे।
उनले काँप्दै भने, “२५ वर्षअघि त्यो युवतीको मृत्यु भएको रात पनि यस्तै भएको थियो। तर हामीले एउटा कुरा लुकाएका छौँ…”
सबै गाउँलेहरू स्तब्ध भए।
“त्यो युवतीको हत्या भएको थियो। र हत्यारा यही गाउँमा अझै जीवित छ।”
त्यही बेला भीडको पछाडिबाट कसैले भन्यो,
“झूट!”
सबैजना फर्केर हेरे।
त्यहाँ राहुल उभिएको थियो।
उसको अनुहार सामान्य थियो। आँखाहरू पनि पहिलेजस्तै थिए।
तर उसको खुट्टा भुइँमा थिएनन्।
ऊ बिस्तारै हावामा तैरिरहेको थियो।
⸻
राहुलले वृद्ध धनबहादुरलाई हेर्दै मुस्कुरायो।
“तपाईंलाई सबै कुरा थाहा छ, होइन?”
धनबहादुर पछाडि हट्न थाले।
राहुल अचानक उनको नजिक पुग्यो र कानमा फुसफुसायो,
“त्यो रात तपाईं पनि त्यहीँ हुनुहुन्थ्यो।”
धनबहादुरको अनुहार सेतो भयो।
त्यसपछि राहुलको शरीर एकाएक गायब भयो।
तर भुइँमा एउटा पुरानो तस्बिर खसेको थियो।
तस्बिरमा २५ वर्षअघि मारिएकी युवती, धनबहादुर र अर्को एउटा व्यक्ति थिए।
त्यो अर्को व्यक्तिको अनुहारमा कालो धब्बा थियो।
तर तस्बिरको पछाडि लेखिएको नाम पढेर गाउँलेहरू झन् डराए।
“राहुल।”
⸻
त्यही रात धनबहादुर आफ्नो घरमा एक्लै थिए।
रातको ठीक १२ बजे ढोका ढकढक्यायो।
ठक… ठक… ठक…
उनले ढोका खोल्नुअघि सोधे, “को हो?”
बाहिरबाट आवाज आयो।
“म राहुल।”
धनबहादुरले ढोका खोले।
बाहिर राहुल थिएन।
सेतो साडी लगाएकी ती महिला उभिएकी थिइन्।
उनको अनुहारमा रगत थियो।
उनले बिस्तारै भनिन्,
“२५ वर्षअघि मेरो हत्याको रहस्य लुकाउनेहरू… अब एक-एक गरेर मर्नेछन्।”
धनबहादुर चिच्याउन खोजे।
तर उनको आवाज निस्किएन।
महिलाले उनको हात समातिन्।
अनि घरभित्रको घडी उल्टो घुम्न थाल्यो।
⸻
भोलिपल्ट बिहान धनबहादुरको घर खाली थियो।
उनको ओछ्यानमा एउटा पुरानो डायरी भेटियो।
डायरीको अन्तिम पृष्ठमा लेखिएको थियो:
“राहुल त्यो घरमा मरेको थिएन। ऊ जन्मिनुभन्दा पहिले नै त्यहाँ मरेको थियो।”
गाउँलेहरूले एकअर्काको अनुहार हेरे।
यदि राहुल जन्मिनुभन्दा पहिले नै मरेको थियो भने…
अहिले गाउँमा घुमिरहेको राहुल को थियो?
त्यही बेला गाउँको पुरानो घरबाट ठूलो आवाज आयो।
घरको बन्द ढोका आफैँ खुल्यो।
भित्रबाट एउटा बच्चा बाहिर आयो।
उसको हातमा राहुलको मोबाइल थियो।
मोबाइलको स्क्रिनमा नयाँ भिडियो रेकर्ड भइरहेको थियो।
भिडियोमा राहुल देखिन्थ्यो।
उसले क्यामेरातिर हेरेर भन्यो:
“मलाई बचाउन आउनुहोस्… त्यो घरमा म एक्लै छैन।”
त्यसपछि भिडियोमा राहुलको पछाडि अर्को आकृति देखियो।
त्यो आकृति… धनबहादुरको थियो।
तर धनबहादुर त हराइसकेका थिए।
क्रमशः…
ढोका खोल्ने गल्ती
“म भित्र आउन सक्छु?”
राहुलको आवाज सुनेपछि घरभित्रकी आमाको शरीर काँप्न थाल्यो। झ्यालबाहिर उभिएको राहुलको अनुहार उस्तै थियो, तर उसका आँखाहरू पूर्ण रूपमा कालो थिए।
“तिमी… राहुल होइनौ!” आमाले चिच्याउँदै भनिन्।
बाहिर उभिएको आकृति मुस्कुरायो।
“आमा, मलाई चिन्नुभएन?”
त्यसपछि उसले आफ्नो टाउको बिस्तारै झ्यालको सिसामा ठोक्न थाल्यो।
ठक… ठक… ठक…
हरेक चोटसँगै सिसामा चिरा पर्न थाल्यो।
आमाले सानी केटीलाई लिएर अर्को कोठामा लुक्न खोजिन्। तर अचानक घरको सबै बत्ती निभ्यो।
अँध्यारोमा एउटै आवाज सुनियो।
“ढोका खोल्नुस्… म चिसोले मर्दैछु।”
⸻
भोलिपल्ट बिहान गाउँलेहरू राहुलको घरमा भेला भए। रातको घटनापछि गाउँमा कसैले पनि राम्रोसँग निदाउन सकेको थिएन।
गाउँका सबैभन्दा वृद्ध व्यक्ति, धनबहादुर, पुरानो घरको अगाडि पुगे।
उनले काँप्दै भने, “२५ वर्षअघि त्यो युवतीको मृत्यु भएको रात पनि यस्तै भएको थियो। तर हामीले एउटा कुरा लुकाएका छौँ…”
सबै गाउँलेहरू स्तब्ध भए।
“त्यो युवतीको हत्या भएको थियो। र हत्यारा यही गाउँमा अझै जीवित छ।”
त्यही बेला भीडको पछाडिबाट कसैले भन्यो,
“झूट!”
सबैजना फर्केर हेरे।
त्यहाँ राहुल उभिएको थियो।
उसको अनुहार सामान्य थियो। आँखाहरू पनि पहिलेजस्तै थिए।
तर उसको खुट्टा भुइँमा थिएनन्।
ऊ बिस्तारै हावामा तैरिरहेको थियो।
⸻
राहुलले वृद्ध धनबहादुरलाई हेर्दै मुस्कुरायो।
“तपाईंलाई सबै कुरा थाहा छ, होइन?”
धनबहादुर पछाडि हट्न थाले।
राहुल अचानक उनको नजिक पुग्यो र कानमा फुसफुसायो,
“त्यो रात तपाईं पनि त्यहीँ हुनुहुन्थ्यो।”
धनबहादुरको अनुहार सेतो भयो।
त्यसपछि राहुलको शरीर एकाएक गायब भयो।
तर भुइँमा एउटा पुरानो तस्बिर खसेको थियो।
तस्बिरमा २५ वर्षअघि मारिएकी युवती, धनबहादुर र अर्को एउटा व्यक्ति थिए।
त्यो अर्को व्यक्तिको अनुहारमा कालो धब्बा थियो।
तर तस्बिरको पछाडि लेखिएको नाम पढेर गाउँलेहरू झन् डराए।
“राहुल।”
⸻
त्यही रात धनबहादुर आफ्नो घरमा एक्लै थिए।
रातको ठीक १२ बजे ढोका ढकढक्यायो।
ठक… ठक… ठक…
उनले ढोका खोल्नुअघि सोधे, “को हो?”
बाहिरबाट आवाज आयो।
“म राहुल।”
धनबहादुरले ढोका खोले।
बाहिर राहुल थिएन।
सेतो साडी लगाएकी ती महिला उभिएकी थिइन्।
उनको अनुहारमा रगत थियो।
उनले बिस्तारै भनिन्,
“२५ वर्षअघि मेरो हत्याको रहस्य लुकाउनेहरू… अब एक-एक गरेर मर्नेछन्।”
धनबहादुर चिच्याउन खोजे।
तर उनको आवाज निस्किएन।
महिलाले उनको हात समातिन्।
अनि घरभित्रको घडी उल्टो घुम्न थाल्यो।
⸻
भोलिपल्ट बिहान धनबहादुरको घर खाली थियो।
उनको ओछ्यानमा एउटा पुरानो डायरी भेटियो।
डायरीको अन्तिम पृष्ठमा लेखिएको थियो:
“राहुल त्यो घरमा मरेको थिएन। ऊ जन्मिनुभन्दा पहिले नै त्यहाँ मरेको थियो।”
गाउँलेहरूले एकअर्काको अनुहार हेरे।
यदि राहुल जन्मिनुभन्दा पहिले नै मरेको थियो भने…
अहिले गाउँमा घुमिरहेको राहुल को थियो?
त्यही बेला गाउँको पुरानो घरबाट ठूलो आवाज आयो।
घरको बन्द ढोका आफैँ खुल्यो।
भित्रबाट एउटा बच्चा बाहिर आयो।
उसको हातमा राहुलको मोबाइल थियो।
मोबाइलको स्क्रिनमा नयाँ भिडियो रेकर्ड भइरहेको थियो।
भिडियोमा राहुल देखिन्थ्यो।
उसले क्यामेरातिर हेरेर भन्यो:
“मलाई बचाउन आउनुहोस्… त्यो घरमा म एक्लै छैन।”
त्यसपछि भिडियोमा राहुलको पछाडि अर्को आकृति देखियो।
त्यो आकृति… धनबहादुरको थियो।
तर धनबहादुर त हराइसकेका थिए।
क्रमशः…