नेपालको पहाडी जिल्लाको एउटा सानो गाउँमा एउटा पुरानो घर थियो। गाउँलेहरू त्यस घरलाई टाढैबाट हेर्थे, तर नजिक जाने आँट कसैले गर्दैनथे।
भनिन्थ्यो, त्यो घरमा राति १२ बजेपछि एउटी महिलाको रोएको आवाज सुनिन्छ। कहिलेकाहीँ घरको झ्यालबाट सेतो लुगा लगाएकी महिला बाहिर हेरिरहेको पनि देखिन्थिन्।
गाउँका बूढापाकाहरू भन्थे, करिब २५ वर्षअघि त्यस घरमा एउटी युवतीको रहस्यमय मृत्यु भएको थियो। उनको मृत्यु कसरी भयो भन्ने कुरा आजसम्म कसैलाई थाहा थिएन।
तर एउटा कुरा सबैलाई थाहा थियो।
त्यो घरमा रात बिताउने मान्छे कहिल्यै पहिले जस्तो फर्केर आउँदैनथ्यो।
पहिलो रात
एक दिन सहरबाट राहुल नाम गरेको युवक आफ्नो गाउँ फर्कियो। उसलाई भूतप्रेतमा विश्वास थिएन। गाउँलेहरूले पुरानो घरको कथा सुनाउँदा ऊ हाँस्थ्यो।
"भूत भन्ने केही हुँदैन। यी सबै मानिसहरूको भ्रम हुन्," उसले भन्यो।
गाउँका एक वृद्धले उसलाई चेतावनी दिए।
"बाबु, त्यो घरसँग खेलवाड नगर। राति त्यहाँबाट कसैले तिम्रो नाम बोलायो भने पनि जवाफ नदिनू।"
राहुल मुस्कुरायो।
त्यही रात उसले साथीहरूलाई चुनौती दिँदै भन्यो, "आज म त्यो घरमा एक्लै रात बिताउँछु।"
रातको ११:३० बजे ऊ मोबाइल, टर्च र क्यामेरा बोकेर त्यो घरभित्र पस्यो।
घरभित्र धुलो र माकुराका जालाहरू थिए। भित्तामा पुराना तस्बिर झुन्डिएका थिए। एउटा कुनामा काठको पुरानो पलङ थियो।
उसले मोबाइलमा भिडियो रेकर्ड गर्न थाल्यो।
"हेरौँ, यो घरमा भूत छ कि छैन!"
अचानक माथिल्लो तलाबाट कसैले हिँडेको आवाज आयो।
ठक... ठक... ठक...
राहुलले टर्च बालेर सिँढीतिर हेर्यो।
"को छ माथि?"
कुनै जवाफ आएन।
ऊ बिस्तारै माथि गयो। त्यहाँ एउटा पुरानो कोठाको ढोका आधा खुला थियो।
कोठाभित्र एउटा ऐना थियो।
ऐनामा आफ्नो अनुहार देखेपछि ऊ मुस्कुरायो।
तर अर्को सेकेन्ड...
उसको मुस्कान हरायो।
ऐनामा ऊ एक्लै थिएन।
उसको पछाडि लामो कपाल भएकी एउटी महिला उभिएकी थिइन्।
राहुलले झट्किएर पछाडि फर्केर हेर्यो।
कोठामा कोही थिएन।
उसले फेरि ऐनामा हेर्यो।
महिला अझै त्यहीँ थिइन्।
यसपटक उनको अनुहारमा आँखा थिएनन्।
रातको १२ बजे
ठ्याक्कै रातको १२ बज्यो।
अचानक घरका सबै ढोका र झ्यालहरू आफैँ बन्द भए।
धडाम!
राहुल डरायो। उसले मोबाइल निकाल्यो, तर नेटवर्क थिएन।
त्यसैबेला तलबाट एउटी महिलाको आवाज आयो।
"राहुल..."
ऊ स्तब्ध भयो।
आवाज फेरि आयो।
"राहुल... मलाई चिन्छौ?"
उसको शरीर काँप्न थाल्यो।
उसले जवाफ दिएन।
"तिमी पनि मलाई छोडेर जान्छौ?"
अब आवाज उसको नजिकैबाट आइरहेको थियो।
राहुलले दौडेर सिँढी झर्न खोज्यो, तर तल जाने ढोका बन्द थियो।
उसले जोडले ढोका हल्लायो।
त्यही बेला उसको कान नजिकै कसैले बिस्तारै फुसफुसायो।
"पछाडि नहेर..."
राहुलको शरीर जम्यो।
उसले बिस्तारै मोबाइलको स्क्रिनमा हे¥यो।
मोबाइलको क्यामेरामा उसको पछाडि एउटी महिला उभिएकी थिइन्।
उनको लामो कपाल भुइँसम्म झरेको थियो। सेतो साडी रगतले भिजेको थियो।
राहुल चिच्यायो र मोबाइल भुइँमा खस्यो।
महिलाले बिस्तारै भनिन्,
"मलाई २५ वर्षअघि कसैले बचाएन... अब तिमी पनि यहाँबाट जान पाउँदैनौ।"
त्यसपछि कोठाभरि भयानक हाँसो गुञ्जियो।
बिहानको रहस्य
imdb.com
भोलिपल्ट बिहान गाउँलेहरूले घरको ढोका खुला देखे।
उनीहरू सबै डराउँदै भित्र पसे।
राहुल त्यहाँ थिएन।
उसको मोबाइल भुइँमा भेटियो। मोबाइलमा रातभरको भिडियो रेकर्ड भएको थियो।
सबैले भिडियो हेर्न थाले।
सुरुमा राहुल सामान्य देखिन्थ्यो। त्यसपछि ऐनामा महिला देखिइन्।
रातको १२ बजेपछि भिडियोमा राहुल क्यामेरातिर फर्केर बोलिरहेको देखियो।
तर उसको आवाज राहुलको थिएन।
उसले भनिरहेको थियो,
"अब म एक्लो छैन... हामी दुई जना छौँ।"
त्यसपछि भिडियोमा राहुलको अनुहार बिस्तारै परिवर्तन हुन थाल्यो।
उसका आँखा कालो भए।
मुखमा अनौठो मुस्कान आयो।
अन्तिम १० सेकेन्डमा क्यामेरातिर एउटी महिला आइन् र भनिन्,
"अर्को को आउँदैछ?"
भिडियो त्यहीँ समाप्त भयो।
गाउँलेहरू डरले काँप्न थाले।
तर सबैभन्दा डरलाग्दो कुरा त्यसपछि भयो।
त्यही रात गाउँको अर्को घरमा एउटी सानी केटीले आफ्नी आमालाई भनिन्,
"आमा, आज हाम्रो झ्यालबाहिर एउटा दाइ उभिएको छ।"
आमाले झ्याल खोलेर हेरिन्।
बाहिर कोही थिएन।
तर झ्यालको सिसामा कसैले औँलाले लेखेको थियो:
"म फर्केर आएँ..."
र त्यो लेखाइको ठीक तल राहुलको रगतले लतपतिएको हातको छाप थियो।
समाप्त
तर के राहुल साँच्चै मरेको थियो?
आज पनि त्यो गाउँमा रातको १२ बजे कसैले ढोका ढकढक्याउँछ।
यदि ढोका खोलेर हेरियो भने बाहिर राहुल उभिएको हुन्छ।
ऊ केवल एउटै प्रश्न सोध्छ:
"म भित्र आउन सक्छु?"
