नवौँ दिन: भीष्मको प्रलय र कृष्णको क्रोध
भीष्मले पाण्डव सेनालाई तहसनहस पारे; कृष्ण कोर्रा लिएर रथबाट उत्रिए
नवौँ दिन भीष्म पूरा शक्तिका साथ लडे। उनका बाणले पाण्डव सेनाका हजारौँ योद्धा ढले; व्यूहहरू टुक्रिए र सेना भाग्न थाल्यो। अर्जुन भीष्मसँग लडिरहेका थिए, तर पितामहप्रतिको श्रद्धाले उनका प्रहारमा अझै पूरा कठोरता थिएन।
नवौँ दिन भीष्मले दिएको वचन पूरा गरे। उनी जता जान्थे, त्यतै पाण्डव सेनाका रथी, हात्ती र पैदल सैनिक ढल्थे। पाण्डव योद्धाहरू उनलाई देखेर टाढिन थाले; धेरैले हतियार नै फ्याँकेर भागे। अर्जुन र भीष्मको भिडन्त भयो, तर अर्जुनका बाणमा अझै हिचकिचाहट थियो, जबकि भीष्मका बाण निर्दयी थिए। कृष्णका लागि यो अन्याय सहनुभन्दा बाहिरको थियो।
यो देखेर कृष्ण फेरि रिसाए। उनी रथबाट हाम फालेर हातमा कोर्रा लिएर भीष्मतर्फ दौडिए। भीष्मले फेरि धनु राखेर स्वागत गरे — “आउनुहोस्, पुण्डरीकाक्ष! तपाईंको हातबाट मृत्यु पाउनु मेरो तीनै लोकमा सम्मान हुनेछ।” अर्जुनले दौडेर कृष्णलाई रोके र भीष्मलाई ढाल्ने वचन दोहोर्याए। तर त्यो रात पाण्डव शिविर गहिरो चिन्तामा डुब्यो।
कृष्णलाई दोस्रोपटक रथबाट दौडिएको देखेर अर्जुन लाजले भरिए। उनलाई रोक्दै अर्जुनले भने, “माधव, फर्किनुहोस्। तपाईंले संसारका सामु भन्नुभएको थियो — म हतियार उठाउने छैन। यो काम म गर्छु।” दिन ढल्दा पाण्डव सेनाको ठूलो भाग थकित, घाइते र निराश भइसकेको थियो। युधिष्ठिरले कृष्णसँग गहिरो स्वरमा भने, “यसरी हामी भीष्मलाई कहिल्यै जित्न सक्दैनौँ। के गरौँ, तपाईं नै भन्नुहोस्।”
कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः।
ऋतेऽपि त्वां न भविष्यन्ति सर्वे येऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः॥म लोकहरूको विनाश गर्ने बढ्दो काल हुँ, र यहाँ सबैलाई समेट्न आएको छु। तिमी नलडे पनि सामुन्ने उभिएका यी योद्धाहरू कोही बाँच्ने छैनन्।